شهید "عبدالحسین برونسی" سرداری که جاودانه شد

تا شهدا؛ در سال ۱۳۲۱ در روستای گلبوی کدکن از توابع تربیت حیدریه گام به عرصه هستی گذراد و خانواده نامش را عبدالحسین نهادند. روحیه ستیزه‌جویی علیه کفر و طاغوت از همان اوایل با جانش عجین گشته بود.

در سال ۱۳۴۱ به خدمت سربازی احضار شد و از همان ابتدا به جرم پایبندی به اعتقادات اصیل دینی، مورد اهانت و آزار نظامیان طاغوتی قرار گرفت.
 
شش سال بعد با خانواده‌ای مذهبی و روحانی وصلت کرد و همین امر سرآغازی دیگر برای مبارزه بی‌وقفه او با نظام ستمگر حاکم بود.

پس از چندی به کار بنایی روی آورد و در کنار کار، به خواندن دروس حوزه نیز اشتغال یافت، اما بعدها به علت شدت مبارزاتش و دستگیری‌های پیاپی، تحصیلات او نیمه کاره ماند.
 
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، عبدالحسین در گروه ضربت سپاه پاسداران به فعالیت پرداخت.

در نخستین روزهای جنگ به جبهه رفت و به واسطه رشادت‌هایی که از خود نشان داد فرماندهی تیپ هجده جواد الائمه (ع) را پیش از عملیات "خیبر" بر عهده‌اش گذرادند.

 

چند روز قبل از عملیات "بدرالحسین" بارها از شهادتش در این عملیات خبر داده بود.
 
آری در همان عملیات بود که عبدالحسین برونسی روز بیست و سوم اسفند سال ۱۳۶۳ را با نام خود جاودانه کرد.

پیکر پاکش نیز همان طور که آرزو داشت مفقود شد.

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا